เรื่องยาวๆ ที่ไม่น่าอ่าน

ถ้ามองหาสาระ ข้ามไปเลยนะครับสำหรับบทความนี้ 🙂 ผมแค่อยากจะเขียนอะไรนิดหน่อย

 ความรักเสียง MSN ดังขึ้น พร้อมกับคำถามที่ว่า “เราได้ยินว่าเธอกำลังทำงานชิ้นนี้อยู่ ช่วยสอนเราด้วยได้ไหม” ประโยคนี้เป็นจุดเริ่มต้นเรื่องทั้งหมด หลังจากวันนั้น ทำให้ผมได้รู้จักกับเธอ แต่จริงๆแล้วผมแอบมองเธอมานานแล้วหละ ตั้งแต่สมัยเข้าเรียนใหม่ๆ แต่ผมไม่เคยมีโอกาสได้คุยกับเธอ จนกระทั่งตอนนี้ จิดใจผมโล้นเต้นเป็นอย่างยิ่ง ที่จะได้พูดคุยกับเธอ ผมรอคอยวันแรกที่จะได้สอนงานเธอแทบไม่ไหว จนกระทั่งวันนั้นมาถึง ผมไปก่อนเวลานัดพอสมควร เพราะว่าดีใจที่จะได้เจอกับเธอ ผมเดินไปเดินมาอยู่ละแวกนั้นซักพักนึง เนื่องจากผมไม่คุ้นที่ ไม่เคยมาแถวนี้มาก่อน จนเธอโทรเข้ามาบอกว่าอยู่ไหน ตอนนี้เธอถึงที่นัดแล้ว ผมจึงได้เดินกลับไปที่จุดนับพบ หลังจากนั้นเราก็ได้พูดคุยกันถึงงานที่จะต้องทำ จริงๆแล้วเรื่องงานผมค่อนข้างกังวลพอสมควร แต่ก็ไม่มากเท่ากับความดีใจที่ผมได้คุยกับเธอ ผมมาช่วยเธอทำงานอยู่เป็นอาทิตย์ได้  จนกระทั่งงานเสร็จ เราก็กลายมาเป็นเพื่อสนิทกัน หลังจากนั้น เวลามีปัญหาอะไรเราก็จะพูดคุยปรึกษากันตลอด ทำให้ความรู้สึกดีๆที่ผมมีต่อเธอยิ่งค่อยๆ มากขึ้นไปอีก แต่เธอก็มีคนของเธอแล้ว และเราเป็นเพื่อนกัน ทำให้ผมไม่สามารถจะพูดอะไรต่อไปได้ ที่ผมทำได้คือเป็นเพื่อนที่ดีต่อเธอ จนถึงกระทั่งวันที่เราเรียนจบและต้องแยกจากกัน ผมก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ เวลาเธอมีปัญหาอะไร ถ้าผมช่วยได้ผมก็จะช่วย แต่ความรู้สึกของผมมันไม่ใช่แล้ว เพราะผมอยากดูแลเธอ . . . . .

          เรื่องนี้ยังไม่มีตอนจบ เอาไว้แค่นี้จะดีกว่า ถ้าตอนจบมาเมื่อไหร่ จะมาเขียนเพิ่มนะครับ เพราะผมยังนึกไม่ออก

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *